Μισό άγουρο δαμάσκηνο (Rien ne va plus) – Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη

Ναι. Σ’ αγαπώ. Πάντα σ’ ονειρευόμουν.
Κυλούσε στις φλέβες μας το ίδιο άλικο αίμα. Των τσιγγάνων.
Μαύρα άλογα μεσ’ στην πυκνή ομίχλη.
Έκοψες μισό άγουρο δαμάσκηνο. Και μου το πρόσφερες.
Εγώ έγλυψα τις ρίζες των μαλλιών σου. Στα ριζά του βουνού που καθόμασταν.
Βρέχαμε στο ποτάμι τις πατούσες μας.
Το ποτάμι που κύλαγε βραχνά.
Κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει.

Πες μου κι’ εσύ.
Πως μ’ αγαπάς.
Πως με χρειάζεσαι.
Πως όταν με πάρει η γη δε θα κλάψεις.
Θα χορεύεις άγρια.
Μ’ ένα τριαντάφυλλο κόκκινο.
Στ’ αριστερό αυτί.

Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη

Advertisements
This entry was posted in Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Μισό άγουρο δαμάσκηνο (Rien ne va plus) – Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη

  1. Ο/Η silena λέει:

    υπέροχο, τόσο αληθινό, τόσο άμεσο
    γιατί να μην αφήνονται οι άνθρωποι να εκδηλωθούν
    κι ας εκτεθούν
    να απλώσουν την ψυχή να αισθανθεί και να προκαλέσει δυνατά συναισθήματα

    μου άρεσε πολύ
    καλό βράδυ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s