με τον τρόπο που γλιτώνει η Ποίηση – Νικόλας Ευαντινός

Υπάρχει
ένα χαλί στον αργαλειό του χρόνου
που παραμένει μονόχρωμο παρά τις επιδεξιότητες
μια σιωπή που ξεχειλίζει από τα χείλη του κολυμβητή όταν καλεί βοήθεια
ένα παιδί αόρατο κι αναμάρτητο
που χτενίζει τα μπερδεμένα μαλλιά των εραστών

Ποιος επιτέλους θα μιλήσει για αυτά,
ποιος θα ταΐσει την ανθρωπότητα που με κατοικεί;

Ίσως ο νεκρός που με κοιτάει τόση ώρα επίμονα έξω από την κλειστή πόρτα.

Ίσως εκείνος, με την κατάμαυρη περιβολή, σκοτώσει την πείνα. Κρατά στο χέρι ματωμένο χαλινάρι. Γιατί από το στόμα του αλόγου του που κάποτε πετούσε, δεν σταματά να τρέχει το αίμα…
μασάει τα φτερά του.

Νικόλας Ευαντινός

Ενεός… (Μανδραγόρας, 2012)

Advertisements
This entry was posted in Νικόλας Ευαντινός and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s