Διαύγεια – Χάρις Κοντού

Η θάλασσα γεννιέται από τ’ ασήμια της
Πετούμενη, όταν γελάει μ’ αρέσει να τη χαζεύω
(προτιμώ αλλιώς να την κοιτάζω σκυφτή)
Να τη βλέπω να φυσάει με όλο της το κύμα τη χρυσόσκονη απ’ τα μαλλιά της νύχτας
Να κοιτάει με πανιά φουσκωμένα και μάτια ανοιχτά τον βυθό
Να κρατάει την ανάσα και το χρώμα της μέχρι το πρωί
Και η γη να ζηλεύει σκαλίζοντας τον στεναγμό στις πέτρες
Αποσβολωμένη, χωρίς φωνή ερωτική
να βλέπει την οικουμένη όλη
να φοράει μουσκεμένο φουστάνι

Χάρις Κοντού

Οι κερασιές το χειμώνα είναι μια κόκκινη επανάσταση (Γαβριηλίδης, 2012)

Advertisements
This entry was posted in Χάρις Κοντού and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s