(άτιτλο) – Αθηνά Τιτάκη

Αν έρθεις να με πάρεις δε θα ‘μαι εδώ.
Πριν χρόνια είχα ονειρευτεί μια εξοχική κατοικία
γεμάτη δέντρα και νερό να κυλάει κάτω απ’ τα θεμέλια.
Δε θα ‘μαι εδώ και ίχνη δε θα υπάρχουν
αφού το χιόνι έλιωσε, η λάσπη ξεράθηκε
τα κλαριά δε σπάζουν και δε φοράω ρούχα
ν’ αφήσω πίσω μου κλωστές αρώματα
για τα λαγωνικά σου.
Δε τρέχω, στέκω ακίνητη και καμουφλαρισμένη
φλοιός άγριος γέρικος, τζίτζικα ντύμα,
καρπός κόκκινος του κράνου, απολίθωμα φτέρης,
κάτι που πάντα πίστευα,
η σύγχυση της όρασης πως αποτρέπει τους εισβολείς,
τους αποφασισμένους.
Όσο και να πλησιάσεις άπραγος θα γυρίσεις πίσω
χωρίς τρόπαιο κυνηγιού, χωρίς κάτι να διηγηθείς
στους συντρόφους με τη στολή παραλλαγής,
αφού δεν υπολόγισες από αφέλεια ίσως,
πως δεν υπάρχουν μάτια ικανά
ούτε και βέλη έξυπνα να ξεχωρίζουν
την απουσία οχυρωμένη στο αόρατο.

Αθηνά Τιτάκη

Advertisements
This entry was posted in Αθηνά Τιτάκη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s