Τα πράγματα – Αναστασία Παρασκευουλάκου

Με τον καιρό, οι δρόμοι μας μοναχικοί, η γλώσσα δε χωρούσε στην πραγματική ζωή, άρχισε να κλαίει στα όνειρά μου, παραπονιόταν ότι δεν της δίνω σημασία. Του αφηγούμαι όνειρα, ζητάει χώρο η γλώσσα επιμένω. Με κοιτάζει όπως τα τοπία. Τα εμπιστευόμαστε επειδή μας ταξιδεύουν. Μου λέει πως με αγαπά και πίνει τον καφέ του ικανοποιημένος. Κρατούσα την καινούργια πιστωτική κάρτα, εγγύηση για τη χρονιά. Με λυπούσε το γεγονός ότι αφορούσε το μέτρο ανάλωσης στα πράγματα. Τι ήταν τα πράγματα, δεν είχα καμία ιδέα.

Αναστασία Παρασκευουλάκου

Advertisements
This entry was posted in Αναστασία Παρασκευουλάκου and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s