Εξανθρώπινο – Αθανασία Γιασουμή

Πολλές φορές -αν όχι όλες-
η θάλασσα έμοιαζε μ’ έναν κινούμενο κόσμο
κι άλλες πάλι το γυάλισμα των βράχων
σταματούσε την πορεία της προς το θάνατο.
Μεταγλωττίσεις των κυμάτων θα πεις
κι αφού το ξέρεις πως τίποτε δεν μένει όπως πριν
ρίχνεις μια πέτρα να ταράξεις τα προδιαγεγραμμένα.
Οι καρδιές πάλι
είναι σαν αυτοσχέδιες πετονιές:
εξαρτώνται απόλυτα από το χέρι που τις βαστάει
κι όταν νυχτώνει ψαρεύουν κι αυτές
δυο- τρεις δέσμες φωτός ή δέκα σπιθαμές σκοτάδι.
Σπούδασα τους ανθρώπους, τους ξέρω
από τα μάτια τους κοίταζα
άκουγα με τ’ αυτιά τους
κι έτσι μεγάλωσα νωρίς
προσμένοντας να μάθω τι θα γίνω.

Αθανασία Γιασουμή

Advertisements
This entry was posted in Αθανασία Γιασουμή and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s