(άτιτλο) – Στέλλα Δούμου

Ωσαννά -λέει-.
Έτσι γίνεται συνήθως.
Και κάπου, στη γωνία
οι Ιούδες, τρίκαρδοι,
αναλαμβάνουν το μενού.
Ω, δε θα στοιχίσει πολλά!
Κρασί, ψωμί κι ένα φιλί.
Τριάντα αργυρά όλοι μαζί,
περίπου 2,5 το κεφάλι.
Γιατί όλοι πρόδωσαν
με τον τρόπο τους.
Κι ας μην το λένε.
Εποίησαν τις γαλαντόμες νήσσες οι 12,
του τη φέρανε του ηλιθίου Ζηλωτή.
Και μετά,
μαύρο δάκρυ και λόγια παχυλά ως είθισται.
Χριστέ (και Χρηστέ)
κι αν πήγες σαν πρόβατο στη σφαγή σου,
αμίλητος, ταπεινός και φοβισμένος,
δύο χιλιάδες χρόνια μετά
δε βλέπω να έχουν αλλάξει και πολλά πραγματάκια.
Αντίθετα,
όλα τα μοιράσανε κατά πως τους βόλεψε.
Την θυσία, την προδοσία, τα κέρδη.
Υπάρχουμε
για να σε σταυρώνουμε
και να σε ανασταίνουμε
με την ίδια ευκολία που σε ραίνουμε βάγια κι ωσαννά..
Ετσι. Για τις γιορτές και τις εμποροπανηγύρεις.
Για το έθιμο βρε αδελφέ.
Και τα βάγια στη φακή..

Στέλλα Δούμου

Advertisements
This entry was posted in Στέλλα Δούμου and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s