Το τραύλισμα της Θύρας 13 – Ξάνθος Μαϊντάς

Στον Σταύρο Μάνεση

Αίφνης υψώθηκες σαν πρώτος του χορού
τα χέρια σηκωμένα, γυμνό το στήθος
την ώρα που άρχισε ο θίασος στη σκηνή
– κοφτές μπαλιές και καλοζυγισμένες
στο κέντρο του γηπέδου.

Απόγευμα της Κυριακής,
αν κι όλα μοιάζανε χαμένα
με το δικό σου τον επίμονο ρυθμό
σπρώχνεις τις λίγες φάσεις του αγώνα
– στημένες πάλι τεχνικές,
Στημένες κι άψυχες οι εμφανίσεις–
μ’ ένα τραγούδι σου ο χορός
ζωή και ήττα σμίγει.

Είσαι το πιο σκληρό ναρκωτικό,
είσαι η μαστούρα που δε λέει να μ’ αφήσει.

Οι στίχοι τραύλισμα ερωτικό
σε άτυπο εμφύλιο δίχως μίσος.
Μόνος σου πλέον
–απρόσμενα η ομάδα χάνει–
να ξεστομίζεις
–τί πάθος σ’ είχε κυριεύσει–
τα πιο κρυφά σπαράγματά σου
– λόγια σπασμένα της ψυχής.

Σ’ όλα τα γήπεδα σ’ ακολουθώ
και παρακάτω
μόνο εσένα έχω για θεό
ή κάτι σαν
να σου φωνάζω πόσο μ’ έχεις αρρωστήσει.

Και είναι κρίμα
γιατί ίσως δεν θα υπάρξει ο Αλεξανδρινός
που θα υμνήσει την ομορφιά,
το γυμνό σου σώμα μέσα στη βοή της κερκίδας
και θ’ αναζητήσει τα λιγοστά απομεινάρια
των στίχων σου
γράφοντας στο ποίημα
πως και εσύ στην εποχή σου
είχες «μεγάλως αγαπηθεί».

Ξάνθος Μαϊντάς

Οι δρόμοι της Φαϋττού (Πλανόδιον, 2009)

Advertisements
This entry was posted in Ξάνθος Μαϊντάς and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s