Ασήκωτο βάρος – Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Σκληρές οι μέρες
εκδικούνται τον ποιητή,
για τους στίχους που γράφει τις νύχτες.
Το φως κουράζει.
Θαμπώνει το μάτι κι αυτό δακρύζει
για ν’ αμυνθεί.
Συχνά γυρίζει την πλάτη,
μα όλο και κάτι θα δει να ξεχωρίζει
σκούρο μέσα στο φως.
Όταν τα δάχτυλα δείχνουν
σίγουρα είναι ένοχος ή θα γίνει
κι όταν ανοίξει το βήμα μπροστά
η φωνή που θ’ ακούσει πίσω του,
σίγουρα θα φωνάζει: Πιάστε τον.
Οι στίχοι πάνω στο χαρτί
δένονται κόμπος στο λαιμό και τον πνίγουν.
Αν σβήσει το φως,
δε θα χαθούν στο σκοτάδι.
Ακόμα κι αν κάψει τα χαρτιά,
πάλι οι στίχοι δε θα χαθούν.
Θα μένουν για πάντα μέσα του ασήκωτο βάρος.

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Δοκίμια (Ρέω, 2010)

Advertisements
This entry was posted in Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s