(άτιτλο) – Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

…θα καθυστερήσω λίγο σε αυτό τον ώμο σου είπα, γύρω βούιζαν σφήκες όλα τα υδρόφιλα κύτταρα της σπάνιας νύχτας σου, μετά άλλαξες πλευρό…χάθηκε η αντίπαλη αίσθηση ότι το λινό και το δέρμα είναι ένα σημείο ρύθμισης του λευκού όπου μπορείς να στηριχτείς για να πάρεις μια αξιοπρεπή φωτογραφία, μπήκε από το χολ ένας παγωμένος αέρας, κρυστάλλωσε το χνούδι στους γλουτούς και το δάκρυ ρυάκι όπως έπρεπε, η ζωή δηλαδή, βρήκε την ισορροπία του πάγου, και στη σερβάντα πυροδοτήθηκε η αιώρηση της σκόνης από το σχολικό λεύκωμα…εκεί, στο σαλόνι, κάτω απ’ το αμπαζούρ φωλιά της σφήκας, είχε ξαπλώσει το σταχτί ελάφι, γλουτοί και δάκρυα σβούριζαν στα αμυγδαλωτά του μάτια, κι η κοιλιά του άχνιζε καυτό αίμα από την ξυραφιά…μετά σηκώθηκα, πήγα στην κουζίνα, άναψα το φως κι ήταν άνοιξη του 79, οι πάγκοι ήταν φορμάικα, τα τραπέζια δανέζικα, κι έμπαινε μια πασχαλιά απ’ το παράθυρο μοβ περλέ με μυρωδιά νεκροταφείου…έκανα δεν την είδα, κι έβαλα επιτέλους ένα ποτήρι νερό χωρίς τον κόμπο να με πνίγει… αύριο πάλι με το ξημέρωμα, θα μπω να σφουγγαρίσω…

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Advertisements
This entry was posted in Κωνσταντίνος Λουκόπουλος and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to (άτιτλο) – Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

  1. Ο/Η silena λέει:

    υπέροχη συγκινητική γραφή, εικόνες και συναισθήματα βαθιά και ουσιαστικά, λατρεύω τη γραφή του Κωνσταντίνου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s