Το κερί – Weaver Ioannou

Μισός να είσαι βούτυρο μισός να είσαι ατσάλι
Πότε στον ήλιο να ριγείς και πότε στις σκιές
αγάπησες το τελευταίο κερί, σβηστό στο μανουάλι
για να το ανάψει σέρνεται η ψυχή σου στις φωτιές

πέρα απ’ τη δίψα δίψαγες, ξεδίψαγες με σκόνη
γεννιόσουνα και πέθαινες στο ρήγμα μιας στιγμής
τώρα αγαπάς το σίδερο που αγάπησε τ’ αμόνι
σφυρηλατείς δύο καρδιές στο σχήμα της πυγμής

αγρότη που τσαπίζεις τα αγκάθια από τα αστέρια
να μη ματώνει ο άνθρωπος, όταν κοιτά ψηλά
γίνε αγκάθι στη ματιά, στη μνήμη και στα χέρια
και γδάρε απ’ το κορμί μου την άσωτη καρδιά

Weaver Ioannou

Advertisements
This entry was posted in Weaver Ioannou and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s