Κόντρα στο φως – Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη

Νυχτωμένη στα πλοκάμια της θαλασσίας οδού μακράν των πόθων των ιαχών και των λυγμών των τρένων όταν γονατιστά αποχαιρετούν τους επιβάτες.
Νέφη πυρακτωμένων σκορπιών σκαλίζουν με τυφλές δαγκάνες το παρελθόν μου, πόσο μάλλον το μέλλον το αβέβαιο που μοναχή με τρόμο ατενίζω. Τα δέντρα φυσούνε στεναγμούς. Με ποιον από σας θα μοιραστώ το σκοτάδι; Ή, καλύτερα, ποιος θα στροβιλιστεί μαζί μου κόντρα στο φως;
Μ’ ένα φανάρι νυχτερινού ανέμου γυρίζω πάνω από τις στέγες σας, χτυπιέμαι πάνω στους βράχους της σιωπής σας, περιπλανώμενο φάντασμα που ζητάει κάτι.
Τι ζητά; Ούτε και το ίδιο δεν ξέρει. Όχι ψωμί και κρασί, οπωσδήποτε όχι. Όχι καταρρακτώδεις βροχές από δάκρυα, όχι στιγμές κρυφών ερώτων σ’ ένα υπόγειο, όχι ασβεστωμένους τοίχους σε μια ερημιά.
Μια χορωδία άγριων αγγέλων με συνοδεύουν τινάζοντας κάπου κάπου τα βρεγμένα φτερά τους από πίσσα, πετρέλαιο και αίμα.
Προσπαθούν μάταια να ανοίξουν την καταπακτή ενός σκονισμένου υποσυνειδήτου, καταρρακωμένου από κοιλότητες καθημερινού χρέους.
Σπάει το κεφάλι της σε υγρές συναθροίσεις καλά στοιβαγμένων πόθων σ’ ένα συρτάρι σ’ ένα κουτί σ’ ένα ανύπαρκτο δωμάτιο.
Φτιάχνεις στα γρήγορα μικρές ταχύτατες βόμβες και τα τινάζεις όλα στον αέρα.
Νυχτωμένη μακράν της θάλασσας μακράν του χρέους μακράν της ύπαρξης.
Πέρα από τη γραμμή των ιδαλγών.

Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη

Advertisements
This entry was posted in Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s