(άτιτλο) – Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Στο ασημένιο μπρίκι μου
τρία μερόνυχτα γήινου χρόνου
και οκτώ σεληνιακού…
ένα ποτάμι κατέβαζε τον άνεμο ανατολικά
και τον τσάκιζε στο ασβέστινο τοίχος ή στην ιτιά της αυλής
Εγώ καβάλα…

Τον άνεμο τον χόρτασα…
έπειτα μια παραμυθία νεραιδόσχημη
κροκάλα γκρι μπλε
μου ζέστανε την κοιλιά για μέρες…

Τέλος τον Αύγουστο (αρχές) μου παραδόθηκε στην επιστροφή μου απ´ το ρέμα..
…τα αχαμνά μου έκαιγαν/
οι γωνιές με τις καβουρομάνες στο σάλιο του νεκρού
έχασκαν πολύχρωμα όστρακα
θρυψαλισμένα
σχιστόλιθοι και ιριδίζων βασάλτης
το κορμί της έκαιγε…
αέναα στήθια και ηδύς ιδρός
λαξεμένο σπήλαιο στην εσοχή των βουβώνων
υγρά…
αλλά συνομολόγησε τον πόθο και εβαπτίσθη

Μόλις έπεσε ο άνεμος έπιασε η πηχτή ζέστη
το σούρσιμο απ´ τις φολίδες της λιόχεντρας ηχηρό ως τα βαθιά πηγάδια
ο ουρανός κίτρινος ανθρακί
άνοιξα τα φτερά μου υγρές μεμβράνες να στεγνώσουν
και γύρισα τα βλέφαρα αντεστραμμένα…
Οι βολβοί λευκοί και οι κόρες φευγάτες από χρόνια
στραφτάλισαν το φως
και ήπιαν σκοτάδι
Εκεί ιδού ο Νυμφίος
αναλήφθηκα στην καμπύλη της σελήνης
νεράιδες, οχιές, καβούρια εγκαταλείφθηκαν στη μεξικανική έρημο
κι έστω κι έτσι
με ξέπνοο πρωραίο
ντυμένος το εφηβικό μου δέρας
ανοίχτηκα για την ορεινή Φωκίδα
να ανταμώσω το γένος μου…

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Advertisements
This entry was posted in Κωνσταντίνος Λουκόπουλος and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s