Θεογονία – Χάρις Κοντού

Κίτρινα τα φώτα στην εθνική οδό
έπεφταν καταρρακτωδώς στο τζάμι
Ξεπλενόμουν με χρυσό
Αμόλυντη στη λαγνεία
Έφεγγαν σταφύλια στη γύμνια μου και τότε ήταν που με πρόσεξες
ερωτεύτηκα τη φιλοπονία σου
μέχρι τη δύση θα σ’ έχω φιλήσει στο πρόσωπο
Τεντώθηκες
Κι ο Θεός, ηδονοβλεψίας, κοιτούσε απ’ τις γρίλιες
την αφθαρσία στα άκρα σου
Καταφρονημένη κι άρρωστη απ’ την υγρή σου ανάσα
Έπαιρνα φωτιά πάνω στο στέρνο μου

Ένα απόγευμα από βαρύ μολύβι
Ξάπλωσα στα πόδια σου με την καρδιά στο χέρι
Άρχισα λυτρωτικά
να τα φιλάω
να τα πλένω
με μύρα κι άνθη απ’ τα φυλλοβόλα μου μάτια
Και να ‘ναι το βάπτισμά σου, ασήμι μου,
Το σπλάχνο μας
Και να ‘ναι το όνομά του Αύγουστος
(παιδί και θρέμμα θέρου
γεννημένο από τη Χρυσή Ομίχλη
και τον Άσβεστο πόθο)
Να σε θηλάσω με το γάλα της θλίψης
τα πιο θρεπτικά στοιχεία των προγόνων μας
(κακοποιημένο μου βρέφος)
Να σ’ αναθρέφει η θάλασσα σμιλεύοντας ένα γλυπτό ανέμου
Και τα παιδιά της γειτονιάς να πλέκουν τα φασκιά σου
από φύκια ξεβρασμένα και μετάξι
Έχρησα τα πουλιά να φέρουν κοχύλια από την Αφρική
Να ακούς τις θαλασσοπνίχτρες μάγισσες, να μην πηγαίνεις
στα βαθιά
Να σου νανουρίσω τον τρύγο με τα τελευταία τριζόνια
Και το κατακαλόκαιρο πέτρινο να σε χτίσω
Σε κλουβί από ζάχαρη
Να ‘ναι ο θάνατος γλυκός
Και να ζηλεύει η Μήδεια τέτοια θεογονία

Χάρις Κοντού

Οι κερασιές το χειμώνα είναι μια κόκκινη επανάσταση (Γαβριηλίδης, 2012)

Advertisements
This entry was posted in Χάρις Κοντού and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s