(άτιτλο) – Αθηνά Τιτάκη

Απαραίτητα ήρεμος
ξαπλωμένος στην αίγλη σου
κι όσο πρέπει τιθασευμένος.
Μα κάπως ήσυχα απόψε τα τριζόνια.
Κατεβαίνω απ’ το κάδρο
να παίξουμε πάλι.
Όχι όπως παλιά.
Τα ξύλινα παιχνίδια μ’ απωθούν
έτσι που σπάζουν εύκολα
μεσ’ στη σφιχτή κοιλιά μου.
Κρύψου ξανά.
Κάτω απ’ τη σκάλα,
στον καναπέ του φόβου μου.
Τι όνειρο ωραίο λύκε.
Όταν δαγκώνεις τις πόρτες μου
λιτά ανταποδίδω.
Κι αν θα σωθείς
είναι που η συνέχεια
το βρίσκει απαραίτητο.

Αθηνά Τιτάκη

Advertisements
This entry was posted in Αθηνά Τιτάκη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s