Όλια – Νίκος Βουτσινάς

Νύχτωνε κι έκανε ψύχρα.
Κι έτσι αλαφριά που είσαι
σε σήκωσα με το ‘να χέρι και σ’ ανέβασα
στο πάνω σκαλί της ταράτσας.
Ύστερα σ’ έβαλα ανάμεσα στα πόδια μου
να βλέπεις
και τυλίχτηκα πάνω σου
σα ζεστό πανωφόρι.
Πιο πολύ από σένα ζεστάθηκα εγώ.
Από εκεί σου ΄δειξα με το δάχτυλο
μια βαρκούλα δεμένη
που μετρούσε μια θάλασσα
πόντο – πόντο
με το φαγωμένο της σώμα
τόσο μικρή
που δεν θα τέλειωνε το μέτρημα ποτέ
και δυο φώτα μακριά
να καθρεφτίζουν στο νερό
σαν όνειρα
το ένα μπλε
το άλλο κόκκινο βαθύ.
“Τα βλέπεις;” σου ΄πα
“Ναι” μου απάντησες
με έναν παφλασμό
μέσα απ’ τα παιδικά πνευμόνια σου
και τον ξεφύσησες τον κόσμο
σαν τσιγάρο.
Κι έμαθα τι ΄ναι οι βάρκες
τι ΄ναι οι νύχτες
τι ΄ναι οι θάλασσες.
Τι ειν’ το “ναι”
και τι ΄ναι αυτό που λέμε “βλέπω”.
Πως στο μυαλό τού κάθε ανθρώπου
μέσα μένει ένας χαζός.
Και στο μυαλό κάθε χαζού ένας άνθρωπος.
Μα έτσι που είμαστε αγκαλιά εμείς οι δυο
ποιος είναι ποιος
δεν καλοείδα.

Νίκος Βουτσινάς

Advertisements
This entry was posted in Νίκος Βουτσινάς and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Όλια – Νίκος Βουτσινάς

  1. Ο/Η Στρατής Φάβρος λέει:

    Υπέροχο μαγευτικό θαυμάσιο !!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s