Η γιορτή – Σοφία Περδίκη

Το δείπνο ήταν έτοιμο.
Στο τραπέζι η φορμάικα έχασκε αφηρημένη.
Σερβίραμε σε χάρτινα πιάτα την καυτή σούπα.
Τα νερόβραστα λαχανικά μας
πάφλαζαν υπόκωφα επιχρωματίζοντας το μωσαϊκό
οι κάνουλες άνοιξαν, έρεε άφθονο το ιριδίζον νερό το μεθυστικό,
σε ακραία φιλιά ενθουσιασμού πνίξαμε τον εφευρετικό μας χημικό
και γδάραμε τη γούνα της γιατρού
που έπασχε από χρόνια έλλειψη ενθουσιασμού.
Κάποιοι λεπτεπίλεπτοι καλεσμένοι
ακούσαμε πως θρυμματίστηκαν, ανεβαίνοντας τις σκάλες
ενώ κάποιοι άλλοι που ζούνε μόνο τα καλοκαίρια
τοποθετήθηκαν μαζί με τα παλτά τους στην κρεμάστρα του φωταγωγού.
Μείναμε λίγοι σ’ αυτή τη γιορτή.
Περάσαμε στο σαλόνι κι ακούσαμε τη μαγική αυλή,
ο καθένας μόνος του έπιασε μια γωνιά, ένα πεζούλι, μια κορομηλιά
καπνίσαμε την πίπα του πολέμου,
και η γριά του υπογείου που πάντα πίστευε ότι ένα νέφος
θα μας πνίξει όλους κάποτε, αλάλαζε εκστατικά.
Χορέψαμε τόσο ξέφρενα!
Το λάδι κανείς δεν το έριξε πάνω στη φωτιά
καήκαμε ολοσχερώς από μόνοι μας.
Όταν ο σωρός από τα πούπουλα μαζεύτηκε στο χαλί
-πάντα μας διέκρινε η έλλειψη προνοητικότητας-
είπαμε με τρεις φωνές βαρύτονες: Ήρθε η ώρα να φύγουμε
Κλεισαμε την πόρτα
Παταγωδώς
και
Αμετακλήτως
Πίσω μας

Σοφία Περδίκη

Advertisements
This entry was posted in Σοφία Περδίκη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s