(Ο ήλιος έρχεται πάντα όταν τον φωνάζεις) – Φραντζέσκα Άβερμπαχ

Ο ήλιος έρχεται πάντα όταν τον φωνάζεις.
Το ξημέρωμα με βρίσκει κοντά στ’ αστέρια.
Μπλε άβυσσος τα όνειρα μου.

Νύχτα.
Χορεύω κύκλο με τα χέρια.

Σώμα βαρύ.
Σώμα μπλε.
Σώμα ουρανός.

Έκαμα θητεία στη θλίψη.
Γίναμε αθεράπευτοι εραστές.

Επήγα στο κόκκινο
επήγα στο γκρίζο επήγα στ’ αδικημένα χρώματα,
στις σάλπιγγες των χρόνων,
στ’ άρματα των χρόνων,
σ’ ασπρόμαυρους δρόμους
σε λευκές στοές.

Πουθενά δεν ήμουν λεύτερη.
Ανυπότακτες ηδονές στο κεφάλι.
Ανικανοποίητο.

Σήμερα θα πάγω στο πουθενά.
Μόνο εκεί οι άνθρωποι στ’ αλήθεια ερωτεύονται.

Ζαλισμένη σάτιρα το όνειρο.

Καταιγίδα τ’ όνειρο. Λουλούδι από σκονισμένα τασάκια.
Τούτες τις μέρες τα λουλούδια δε πεθαίνουν…
μετενσαρκώνονται σε φως.

Φραντζέσκα Άβερμπαχ

Advertisements
This entry was posted in Φραντζέσκα Άβερμπαχ and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s