Category Archives: Διονύσης Μαρίνος

(άτιτλο) – Διονύσης Μαρίνος

και να που θυμήθηκα τον Τάσο Δενέγρη· γυφτάκια φορτώνουν παλιοσίδερα στην Κάνιγγος ένα φεγγάρι φίδι σέρνει την ουρά του – έρχεται από χώρα που μυρίζει πάντα θάνατο και γάλα κορινθιακό τι ντροπή – σημαίες χτυπιούνται στις μαρκίζες κόκκινο τούλι πέφτει … Συνέχεια

Posted in Διονύσης Μαρίνος | Tagged , | Σχολιάστε

In propria persona – Διονύσης Μαρίνος

Πέρα για πέρα βούιξε ανάσταση όμως εγώ κάθε πρωί ανοίγω βρύσες ποτίζω τους νεκρούς χώμα ανάπηρο αθωώνει τις παλάμες πάνω στη πέτρα νυχτώνει ο λαιμός κι όλο ποτίζω του φονιά το μαύρο φίδι κι όλο ζεσταίνω τη σιωπή να μην … Συνέχεια

Posted in Διονύσης Μαρίνος | Tagged , | Σχολιάστε

(άτιτλο) – Διονύσης Μαρίνος

Για τρεις ημέρες είχε μια πορτοκαλί καρδιά και για δύο νύχτες είχε μια χαμογελαστή καρδιά και η γάτα στα πόδια του έμοιαζε να είναι ο πιο κοντινός Θεός του και οι πόρτες του σπιτιού του ετοιμάζονταν να δραπετεύσουν. Μα, κατά … Συνέχεια

Posted in Διονύσης Μαρίνος | Tagged , | Σχολιάστε

Αυτό λέω – Διονύσης Μαρίνος

Πίνει ο άνεμος αλμύρα, μας πίνει ο άνεμος αυτό λοιπόν – λέω: ιδού, μοβ ανωνυμίες σε σπασμένα ποτήρια, απόβαρο κραυγής στα δόντια αυτό λέω σταγόνες μάνες να γεννούν ποτάμια στους καρπούς των γραμμάτων πατρίδες μακρινές των ρυτίδων να μένουν άταφες … Συνέχεια

Posted in Διονύσης Μαρίνος | Tagged , | Σχολιάστε