Category Archives: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Ποιητικό υστερόγραφο – Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Τα ποιήματα δεν μπορούν πια να ‘ναι ωραία αφού η αλήθεια έχει ασχημύνει. Η πείρα είναι τώρα το μόνο σώμα των ποιημάτων κι όσο η πείρα πλουταίνει τόσο το ποίημα τρέφεται και ίσως δυναμώσει. Πονάν τα γόνατά μου και την … Συνέχεια

Posted in Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ | Tagged , | Σχολιάστε

Η αλλοτρίωση της έλξης – Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Η σάρκα έγινε σελίδα το δέρμα χαρτί το χάδι έννοια αφηρημένη το σώμα καινούρια θεωρία του ανύπαρχτου. Αλήθεια, πώς να περιγράψω τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει και μόνο στην πρεμιέρα του φθινοπώρου θυμάται να με προσκαλέσει καμιά φορά; Ελπίζω … Συνέχεια

Posted in Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ | Tagged , | Σχολιάστε

Μοναξιά – Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Αν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σου το γέλιο σου με τον ήλιο το σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου. Αν κλάψεις για τα παιδάκια με τις ρόδινες ανταύγειες του δειλινού στο πρόσωπο, που πλαγιάζουν με τα … Συνέχεια

Posted in Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ | Tagged , | Σχολιάστε

Η ευλογία της έλλειψης – Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου ό,τι μου λείπει με προστατεύει από κείνο που θα χάσω όλες οι ικανότητές μου που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό άχρηστες, ανούσιες. Ό,τι μου λείπει με διδάσκει ό,τι μου … Συνέχεια

Posted in Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ | Tagged , | Σχολιάστε

Η απολυταρχία της νιότης – Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Σαν σκωροφαγωμένα υφάσματα απλώνουν την ασχήμια τους τα γεράματα ακόμη κι αν είχαν μεταξωτό παρελθόν. Αλύγιστα πάντα τα νιάτα όσο άκομψα κι αν είναι όσο κι κολυμπούν ανέραστα, σε θολά νερά κάπου, λάμπουν σαν αστέρια. Την ομορφιά το σώμα της … Συνέχεια

Posted in Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ | Tagged , | 1 σχόλιο