Category Archives: Στέλλα Δούμου

(άτιτλο) – Στέλλα Δούμου

Γκρι λινά τσαλακωμένα στο τραπέζι της η Πασιφάη και τα ποτήρια από κέρατο τα σημειώματα δίναν και παίρναν με τους οινοχόους να χασκογελούν. Η Πασιφάη τα βράδια χαμογελούσε με το ‘να φρύδι σηκωμένο όταν κερνούσε γλυκό κρασί στον Μίνωα στα … Συνέχεια

Posted in Στέλλα Δούμου | Tagged , | Σχολιάστε

(άτιτλο) – Στέλλα Δούμου

σκουριασμένοι άνθρωποι με σκουριασμένα ρούχα και σκουριασμένα μάτια μέρες, ανάσες, αλήθειες. σιγά-σιγά τους πήρε η θάλασσα. όχι μνησίκακα. μίζερα. Στέλλα Δούμου

Posted in Στέλλα Δούμου | Tagged , | Σχολιάστε

(άτιτλο) – Στέλλα Δούμου

Η φωνή της έχει τη βραχνάδα του ξεραμένου φύλλου. Το χέρι της το αριστερό, παράλυτο, από τότε που η μάνα την πήρε παραμάσχαλα και βούτηξε στις γραμμές. Τα μάτια της λάμπουν παρόλα αυτά. Λάμπουν πάντα μέσα τους τα δύο σπαρακτικά … Συνέχεια

Posted in Στέλλα Δούμου | Tagged , | Σχολιάστε

(άτιτλο) – Στέλλα Δούμου

Ωσαννά -λέει-. Έτσι γίνεται συνήθως. Και κάπου, στη γωνία οι Ιούδες, τρίκαρδοι, αναλαμβάνουν το μενού. Ω, δε θα στοιχίσει πολλά! Κρασί, ψωμί κι ένα φιλί. Τριάντα αργυρά όλοι μαζί, περίπου 2,5 το κεφάλι. Γιατί όλοι πρόδωσαν με τον τρόπο τους. … Συνέχεια

Posted in Στέλλα Δούμου | Tagged , | Σχολιάστε

(άτιτλο) – Στέλλα Δούμου

Ώστε κοιμήθηκες στη στάχτη και ξύπνησες λωτός? Μη μου το λες! Αδάμ είπαμε σε λένε? Δεν έρχεσαι στην παρέα μας? Παίζουμε «Φιδάκι». Εγώ, ο Φίδης και κάτι νάνοι. Με λένε Εύα. Τους έπιασαν τρεις μέρες αργότερα. (Τους τρεις δηλαδή, Οι … Συνέχεια

Posted in Στέλλα Δούμου | Tagged , | 1 σχόλιο